Mariusz Rosiak -Tendencje figuratywno-metaforyczne w Galerii Nowej – Jerzy Oleksiak.

“Jerzy Oleksiak pojawił się na artystycznej mapie Poznania na przełomie lat 70-tych i 80-tych jako zdeklarowany zwolennik malarstwa figuratywnego przy pewnej swobodzie w traktowaniu postaci ludzkiej. Uwidaczniają to szczególnie najnowsze obrazy artysty konsekwentnie rozwijającego swoje fascynacje metafizyką samotności oraz pojedyńczości człowieka, problemem jego wyizolowania i wyobcowania, wreszcie doświadczeniem przemijania i potrzebą transcendencji. Dlatego jest w tych obrazach zawarty tak duży ładunek tragizmu i dramatyczności egzystencji ludzkiej. Oleksiak prawie wyłącznie maluje kompozycje jednopostaciowe, często autoportrety oraz postaci ludzi starych o twarzach pofałdowanych, naznaczonych piętnem czasu, co zresztą ma swoje konsekwencje czysto malarskie, choćby przy wydobywaniu faktury twarzy. Maluje walorowo, jego obrazy są monochromatyczne, kolorystyka zaś zimna, metaliczna,mająca coś wspólnego z chłodem obrazowania hiperrealistów..”  ”…Starość bohaterów obrazów Oleksiaka ewokuje nieuchronnie dramat przemijania, jakby obrazy te rozgrywały się na krawędzi życia i śmierci, świata cielesnego i kosmosu “świetlistej dali”. Bezbronność i bezradność człowieka w świecie tak dalece nieprzystającym do jego psychofizycznej kondycji artysta podkreśla często nagością torsów swoich postaci, niekiedy zaś wpisuje w ich spojrzenia zaskoczenie, przerażenie czy zdziwienie. Nostalgia miesza się z pokorą, melancholią ze zbyt biernym może oczekiwaniem…Wszystko to w sumie składa się na bardzo spójny świat tych płócien, obok których trudno przejść obojętnie..”