Agata Ławniczak – katalog wystawy indywidualnej

“…sztuka Oleksiaka stanowi niezmiernie konsekwentną, coraz bardziej stylistycznie rozbudowaną poetykę, podjętą niemal u progu malowania. Artysta maluje w ciszy i skupieniu, a ów klimat aktu twórczego przenika każde jego dzieło. Uderza nas wielka skromność i swoista pedanteria malarska, jednakże gładkość płócien nie ma nic wspólnego z gotowością polakierowanej pustki. To tylko pozorny paradoks, że w ciszy i bezruchu – tak charakterystycznym dla świata przedstawionego prac Jerzego Oleksiaka – pulsuje życie myśli. Można tu mówić o dramaturgii ujętej w ramach ciszy. Artysta wprowadza na swoje płótna najczęściej twarze czy całe postacie ludzi starych. Twarze jakby nieobecne, rzeżbione bruzdami, często dotkliwie zdeformowane piętnem mijającego czasu…. ”

“…Poprzez pełne precyzji i konsekwencji wprowadzenie ram – pustych bądż przezroczystych, dzięki kontrastowi kształtu postaci i płaszczyzn pomiędzy którymi – lub poprzez które się one ujawniają, rozróżnieniu walorowemu tego co “przed” i tego co “za”, Oleksiak otwiera przed nami nowy świat doznań. Swiat będący obszarem skupienia, ciszy, sennej kontemplacji. Subtelne kolorystyczne rozbłyski gładkich powierzchni malowanych przejrzyście – jakby w sposób ostentacyjnie surrealistyczny, wzmacniają wrażenie pejzażu onirycznego…”

“…. Artysta nie operuje barwą czystą, rozjarzoną swą naturalną intensywnością. Powołując do życia barwy nowe, działa podobnie jak poeta posługujący się w tekście metaforą.I być może właśnie w planie koloru znajduje się przede wszystkim źródło metaforyczności, której aura ogarnia cały świat przedstawiony dzieł Oleksiaka…”